Afscheid Toine Dax directeur bestuurder Doornroosje 2025
Ga er maar aan staan,
achter het stuur,
als een onbewogen beweger
vanaf het eerste tot het laatste uur.
Ga er maar aan staan,
achter dat bureau,
als een ware spreadsheet-godheid,
excellerend op hoog niveau.
Ga er maar aan staan,
voor de socialieten tot socialisten,
code switchen tussen diplomaten en activisten.
Ga er maar aan staan,
in dat ecosysteem
dat diep in het DNA zit van iedereen,
maar niet zonder slag of stoot
haar liefde geeft.
Ga er maar aan staan,
die slangenkuil,
waar gieren cirkelen.
Je moet niet glibberen en glijden,
maar onwrikbaar zijn als een podiumdier van ijzer.
Waar anderen grenzen overschrijden,
moet je ze stellen.
Of er nou een code is die je dingen voorschrijft,
of je moet tegen de stroming in
en dan oppassen niet te overdrijven,
maar het oprechte verhaal vertellen.
Ga er maar aan staan,
die apenrots, dat bastion
van bestuurders in apenpakkies — of was het andersom?
Ga er maar aan staan.
Je moet haast gepromoveerd zijn in hand-oogcoördinatie
om de ballen hoog te houden
die je soms haast niet
bij kan houden, zo’n vaart vliegt
de tijd als je lol hebt met elkaar.
Je kan hier nog naast elkaar staan,
de grens tussen medewerker en mens
vervaagt vaak,
tussen metalfan, hiphop head, liefhebber van bands of casual enjoyer of substance.
Je kan hier nog ongestraft
uit de plaat gaan.
En dat vandaag.
Sta daar maar even stil bij,
want my oh my,
er gebeurt veel en jij—
ging er maar aan staan.
Die grilligheid,
de “zullen ze, kunnen we
en willen wij”.
Behoud dan maar eens integriteit
tot op het punt dat men erover schrijft.
Ga er maar aan staan,
van gewoon begonnen tot “oh shit, dit wordt het”,
tot “hoe komen we uit de kosten?”,
uit de kosten komen, sterker terugkomen dan ooit tevoren,
en dan… ontwortelen.
Jezelf enten op een plek
tussen hoogbouw en een weg,
om uiteindelijk in vol ornaat te bloeien
als een woudreus uit het cement.
Als je voorraadt staat onder de bomen van de Goffert,
kan je bijna niet geloven
dat dit allemaal op een spreadsheet in Excel is begonnen,
en meer geworden is dan die lege koffiekopjes,
een managementsamenvatting en KPI’s, begrotingsposten.
En dan covid overleefd —
all in a day’s work
als je eraan ging staan en zo lang bleef.
Je bent de schouders waar we op kunnen staan,
maar ook naast,
waar we op kunnen kloppen,
maar ook aan.
Je bent de persoon waar we voor kunnen staan
en waar we op kunnen leunen.
Iemand die achter je staat als er wat gebeurd is,
iemand die strepen kan zetten en erop kan gaan staan,
die barricades kan breken, meters kan maken,
en lakens kan uitdelen —
en misschien nu net wat eerder op de avond onder kan gaan liggen.
Ga er maar aan staan,
een nalatenschap als deze.
Dat doe je niet in je eentje:
je familie, je collega’s, een teckel wiens naam ik ben vergeten.
De schoenen die je nalaat zijn zo groot
dat je ze kan vullen met z’n tweeën.
Gelukkig staan ook zij aan
om het roer over te nemen.
We wensen je alle rust die je hebt verdiend,
alle avonturen die nu voor je liggen in het verschiet.
Misschien zien we je wel,
bij een feestje ergens
linksvooraan
of ergens middenin het publiek.
We zullen ernaast staan,
want jij ging eraan staan.