Als er een boom omvalt in het bos
En er is niemand die het hoort,
is er dan geluid gemaakt?
Als onze grond, waar alles uit ontstond,
aan een vreemde is verkocht,
wat is er dan buitgemaakt?
Wanneer er geen boom hoog genoeg kan reiken,
omdat de wind is gevangen in hun zeilen
van zij die lijnen trekken,
wie is er dan van huis geraakt?
Dit is geen hartenkreet,
geen schreeuw om aandacht.
We schreeuwen al jaar en dag,
maar worden overstemd door
machinaal gelach,
voor kapitaal verkracht,
gemarginaliseerd, gekoloniseerd, uitgebuit, afgedankt.
Grond wordt gestolen.
Waar bomen worden gekapt, worden bonen geplant.
Een soort industriële molen
voor een onmenselijke honger
naar gehakt.
Als er een politicus spreekt over het bos,
is er niemand die hem hoort,
want de oppositie is gekocht.
Als jullie eens wisten waarom bananen groeien naar de zon,
zou er geen boom meer vallen zonder dat iemand het hoort.
Ze knallen journalisten af.
Ze gaan van dorp tot dorp.
Death squads zorgen dat onze schreeuw om hulp
valt op dode oren.
Daarom, als bomen vallen in het bos,
is er niemand die het mag horen.
Een soort kankers in de longen,
die in stand gehouden worden
door een constante rook van olie
die brandt tot aan de wortels.
Dit is de machine
waar generaties voor vielen.
De constante exploitatie maakt ons allemaal
ziedend.
De kat is uit de boom
en handelt ongeremd,
onderwerpt zij die spreken met kogels,
ontstaat op onrecht
en maakte zo een fort van zichzelf.
Een bastion
aan de andere kant van de aarde,
waar alle bomen zijn gevallen,
vervangen door plantages.
Ze kwamen met bananenrepublieken
en schreeuwen democratie,
maar de stem van de stammen
waarderen ze niet.
Ze dragen water naar de zeeën,
proberen aarde te exporteren,
verkopen letterlijk lucht.
Zo ontstaan er luchtkastelen.
Velen vluchten naar dit fort.
De meesten worden gedreven
door uitputting
die ze zelf creëren.
Als er een boom omvalt in het bos
en er is niemand die het hoort,
wat ging er dan verloren?
Voor hen? Voor ons?
Jullie kunnen de boom in
met je welvaart-talk.
Groei over eeuwen tot mijn niveau.
Kom kijken vanaf mijn bladerdak.
Zie hoe ver we reiken
en hoe we dit doen in totale balans.
Met elkaar, voor elkaar.
Pacha Mama staat voor dat.
Als ze valt, fluistert ze
dus wordt ze niet gehoord vandaag de dag.
De machine maakte jullie neurotisch,
geeft je tinnitus
en een manische schaterlach.
De machine heeft tierelantijntjes nodig.
Zo houdt ze het verdriet en de pijn verscholen.
Felle lichtjes, gekke bliepjes.
Zo tikt de tijd gewoon weg
door alleen maar commodificatie.
Alles moet passen,
want het ideaal is zo rekbaar
als Das Kapital.
Karl hit the Marx on that one.
Pereira schreef erover
en Árbenz maakte een plan.
Allen zijn gevallen als de bomen in het bos,
ontworteld en opgechopt
tot een terras-set
die je op je terras zet
en prompt vergeet
en laat rotten door het vocht
in de morgenstond.
Het bos schreeuwt niet.
Het fluistert, ritselt.
Breekt niet, het buigt.
Adem langzaam in en weer uit.
Heelt en breidt uit,
als een cambium,
van binnen naar buiten.
Communiceer via mycelia,
de schimmels die luisteren,
vertellen verhalen
die zich niet in kapitalen laten betalen,
maar wel laten verduisteren.
Of je opkomt voor de grond onder je zolen,
het water dat we dronken,
de lucht in je longen,
is afhankelijk van of je het vallen van de bomen wilt horen.
